Een paar dagen terug at ik mijn ontbijt, op enkele tientallen meters van het beroemdste meisje van Denemarken. Ik zat vlakbij het water en de serene rust die heerste, was eentje die ik nog zelden meemaak. Kabbelende golven, fietsers en auto’s die de brug oversteken en - naar ik aanneem - onderweg naar hun werk zijn, en een enkel stelletje dat voorbij wandelde. Met een grote mok vol dampende koffie en een croissantje kon ik uren naar dit soort taferelen kijken.
Elegant en sierlijk zat het meisje daar, helemaal alleen. Ze had een rots in het water beklommen, en staarde ook naar alles wat voorbijkwam. Het was een mooi beeld om te zien, al keek ze wel wat treurig. Maar haar verhaal - haar werkelijke verhaal - geeft daar ook alle reden toe.
Haar ‘vader’ gaf haar namelijk een vissenstaart. Hij liet haar verliefd worden op een persoon met benen, haar prins. Haar verlangen naar hem was zo groot, dat ze alles ervoor over had om bij hem te kunnen zijn. Een verlangen dat werd betaald met een hoge prijs: nu is ze een dochter van de lucht.
Het is het beroemdste sprookje van Denemarken: Den Lille Havrue. Ofwel De Kleine Zeemeermin, geschreven door Hans Christian Andersen. Terwijl ik hier ontspannen aan het water zit met mijn ontbijt, en geïnspireerd raak voor dit blog, vraag ik me af wat Hans Christian Andersen inspireerde? Hoe bedacht hij dit verhaal? Deed hij er lang over om het op te tekenen?
Zou deze beroemde schrijver net als ik bij het water hebben gezeten? Zag hij een boomstronk die op een persoon leek, en door de golven tegen de wal worden geduwd? Waren het misschien de meeuw en de vis, die hem opvielen doordat de een de ander een paar meter boven het water los liet. Hans Christian zal dan ongetwijfeld in een fractie van een seconde die staart hebben gezien toen hij de plons hoorde.
Als collega-schrijver weet ik slechts dat inspiratie op momenten komt dat je het niet verwacht. In mijn geval is dat meestal wanneer ik niks bij me heb om dit op te schrijven. En er dan op broeden heeft dan weinig zin. Maar gelukkig schiet het me vanzelf weer te binnen. Wanneer je de tijd neemt - als je die hebt -, leid inspiratie je alsnog tot prachtige creatie en doe je anderen wellicht verwonderen.
Treurig genoeg is het tegenwoordig veelal een andere tijd. Tijd is geld en brood op de plank krijgen, is vaak wat alleen nog telt. Enerzijds logisch, anderzijds jammer. Bedrijven moeten sneller en meer productie draaien voor minder, redacteuren moeten meer letters op papier zetten, voor centen.
Vechten voor de creatie verandert in vechten voor het eigen belang, en het eigen ego. Kwaliteit en creatie, ze zijn veelal gedegradeerd tot datgene waarmee men genoegen neemt. Of eigenlijk tot ‘wat niet weet, wat niet deert’.
Waar zijn we mee bezig?
0 reacties:
Een reactie plaatsen